Vandaag waren we weer helemaal klaar voor een avontuur in de bergen, maar helaas begon onze dag met flinke bewolking. Gelukkig hadden we twee opties: of met de gondel naar boven bij Santa Maria Maggiore, of we zouden een wandeling in het prachtige Val Loana maken. Val Loana is een van de toegangspoorten tot het zeer afgelegen nationaal park Val Grande. Beide opties lagen gelukkig dicht bij elkaar. Vol goede moed besloten we om eerst de Valle Cannobina in te rijden en onze keuze te laten afhangen van de weersomstandigheden daar.

Tijdens onze autorit werd het wel duidelijk dat de bewolking echt laag hing en dat de gondel naar een bergtop waarschijnlijk amper uitzicht zou bieden. De keuze viel daarom op de wandeling in Val Loana. 

Terwijl we via de kronkelende wegen naar de vallei reden, daalde de temperatuur gestaag. Want vergis je niet, deze vallei ligt toch al op zo’n 1200 meter hoogte! Gelukkig hadden we ons voorbereid en een warm vestje meegenomen voor Lúa. Onze bestemming op de navigatie was Rifugio Laurasca, waarvan we hadden gehoord dat er een parkeerplaats zou zijn direct naast de start van de wandeling. Bij aankomst bij de parkeerplaats zagen we slechts twee andere auto’s. De berghut zelf was gesloten – een beetje een teleurstelling, maar we wilden nog steeds graag wandelen.

De bewolking belemmerde ons zicht op alle omliggende bergtoppen, maar in de vallei zelf was er voldoende zicht. We kleedden Lúa warm aan, want het was slechts 14 graden. We begonnen onze wandeling via het pad naar beneden richting de vallei en ontdekten al snel een andere parkeerplaats, gelukkig waren hier ook toiletten, zelfs met stromend water! 

Onze wandelroute volgde de ene oever van de rivier en keerde terug via de andere oever. We staken eerst de brug over, hier moesten we even het stroomdraadje voor de koeien aan de kant doen. Daar zagen we dat er ook nog een Agriturismo is, waar de gedekte tafeltjes buiten stonden. Goed om te weten, daar zouden we aan het einde van onze wandeling kunnen eten. Het terrein was redelijk vlak en goed te overzien, met een totale afstand van ongeveer 4 tot 5 kilometer. Ondanks het sombere weer zagen we genoeg van de omliggende bergen om het gevoel te hebben, dat we ons op grote hoogte bevonden. Het geluid van de rinkelende koeienbellen om ons heen gaf ons dat echte vakantiegevoel.

Het pad leidde een stukje naar boven en daar stonden we plotseling voor een grote houten pijp met het woord ‘Fornaci’ erop geschreven. We ontdekten, dat er in de berg een enorme oven was verborgen. Hoewel de oven zelf niet toegankelijk was, leek de plek nog steeds in gebruik vanwege enkele kleinere houtovens die wél sporen van recent gebruik toonden. Een snelle Google-zoektocht onthulde, dat dit de locatie was waar kalk werd geproduceerd en dat het nog steeds werd gebruikt voor educatieve doeleinden, vandaar waarschijnlijk de picknicktafels in de buurt.

Le Fornaci bleek ook het hoogste punt van onze wandeling te zijn. We liepen naar de rivier terug om onze weg te vervolgen. Ditmaal was er geen brug, maar stroomde het water uit het zicht onder rotsblokken door, die als stapstenen dienden om aan de overkant te komen. We hadden gehoopt op een indrukwekkende waterval, of in ieder geval iets meer water! Toch hoorden we verderop wel flink veel water stromen en besloten we nog een klein stuk verder de rivier op te klimmen, om te kijken of we daar wél een waterval zouden zien. Ongeveer 100 meter verderop stroomde het water wel bovengronds, toch bijzonder dat we een stuk terug maar zo konden oversteken zonder natte voeten te krijgen! 

Het pad aan de andere kant van de rivier dat onze terugweg markeerde, liep wat hoger en bood een prachtig uitzicht over de vallei. Ook kwamen we nu de koeien tegen die we de hele wandeling hadden gehoord met hun klingelende bellen. Lúa had het grootste deel van de wandeling vrolijk en kletsend in haar rugdrager gezeten, maar viel uiteindelijk het laatste gedeelte in slaap. 

Normaal gesproken hadden we het pad gewoon recht naar de parkeerplaats kunnen volgen, maar we hadden flink trek gekregen. Een kort steil pad leidde ons terug naar de brug, waar we aan het begin waren gestart. We wilden graag bij de agriturismo eten die we eerder hadden gezien. Helaas ontdekten we dat we geen contant geld bij ons hadden en dat pinnen hier niet mogelijk was. Een beginnersfout, die ons met een knorrende maag naar de auto stuurde. Gelukkig hadden we notenrepen en een zak drop in de auto liggen. Uiteraard hadden we voor Lúa voldoende eten bij ons!

Ondanks de bewolking was onze wandeling door Val Loana een heerlijke ervaring. Maar we kunnen ons alleen maar voorstellen hoe adembenemend deze plek moet zijn met helder weer, wanneer de hoge bergtoppen zichtbaar zijn. 

Wil je ook deze route lopen? Bekijk dan onze route via deze link in AllTrails

Voor al onze avonturen, vergeet ons niet te volgen op Instagram @overalwakkerworden