We werden wakker met een prachtige blauwe lucht, wat al veel goeds beloofde. Vandaag zouden we namelijk de Durmitor Ring (Durmitorski Prsten) gaan rijden, een van de mooiste routes van Montenegro. Deze route loopt dwars door het Durmitor Nationaal Park en is een van de redenen waarom we zo graag naar Montenegro wilden.
Na het ontbijt pakten we de auto in en gingen we op pad. Onze Airbnb ligt net iets buiten Žabljak, de uitvalsbasis voor het Durmitor Nationaal Park. De meeste mensen starten de route dan ook vanuit dit dorpje. Onze dochter Lúa van 1,5 was weer enthousiast toen ze de auto zag. Ook al hadden we tijdens deze roadtrip door Montenegro al veel gereden, ze riep enthousiast “Auto, op!” en we zetten haar met een grote lach in haar autostoel. We reden eerst naar Žabljak, zoals aangeraden, met een kaartje van de route in Google Maps. Verschillende blogs gaven namelijk aan, dat de route vooral in het begin lastig te vinden is. Al snel ontdekten we dat dit best meevalt; het is namelijk een van de vier panoramische wegen (Panoramic Roads) in het land, nummer 2, en dit staat heel goed aangegeven met bruine borden, een gratis kaart kan je hier vinden. Het advies om de route tegen de klok in te rijden, volgden we ook op.
Het eerste gedeelte van de route is hetzelfde als die naar het uitzichtpunt Ćuravac, vanaf waar je een waanzinnig uitzicht over de Tara Canyon hebt. Heb je dat nog niet bezocht, dan is dit zeker een klein ommetje waard tijdens het rijden van de Durmitor Ring Route. Wij bezochten dit uitzichtpunt de dag ervoor al. Daarna slinger je langzaam omhoog en worden de uitzichten steeds weidser. Het was heerlijk rustig op de weg en soms zetten we de auto gewoon midden op de weg stil om even uit te stappen voor een foto. De eerste stop maakten we bij een oude skilift; op het terras van het naastgelegen restaurant heb je prachtig uitzicht over de omliggende bergen. Helaas was het restaurant niet open; het leek erop dat dit ook al langere tijd gesloten was. Gelukkig hadden we zelf eten meegebracht en aten we even wat, voordat we onze weg vervolgden.
Langzaam begonnen er meer wolken te ontstaan en trok het steeds meer dicht. Na de oude skilift kom je langs een stuk waar je ook uitzicht hebt op de Tara Canyon. We genoten enorm van het waanzinnige uitzicht. Eigenlijk hadden we wel zin om even een stukje te wandelen. We zagen zowel op Google Maps als op AllTrails een wandelpad dat naar een uitzichtpunt over de Tara Canyon moest leiden. Net nadat we de auto goed en wel hadden geparkeerd en Lúa in haar rugdrager hadden gezet, begon het te regenen. Omdat we de kloof de dag ervoor al goed hadden gezien, besloten we toch door te rijden. Dus hup, terug de auto in. Het ging steeds harder regenen, maar we reden gelukkig ook door een bebost gedeelte van de route. Het was jammer, maar we genoten toch van de natuur om ons heen.
Het regende en was nog steeds bewolkt toen we de Sušica Canyon naderden. Ook deze canyon is erg indrukwekkend om te zien, hoewel hij kleiner (14 km) en minder diep (600 meter) is dan de Tara Canyon. Eigenlijk was ons plan om bij het Sušica Meer even te picknicken. Dit meer droogt tegen de zomer vrijwel helemaal op, maar vormt dan wel een prachtige groene oase op de bodem van de canyon. Vlak voordat we de parkeerplek van het meer naderden, kwamen we langs een soort tolhuisje. Voor het Durmitor Nationaal Park betaal je namelijk een entreeprijs (€ 5,- per volwassene in mei 2024). Je krijgt een ticket welke ook toegang geeft tot het Zwartemeer (Crno Jezero). Lúa was in slaap gevallen en de regen maakte een picknick ook niet heel aantrekkelijk, dus na een korte stop reden we door.
De weg slingert wederom vanaf de bodem van de canyon naar boven. Bovenop heb je weer een paar prachtige uitzichtpunten. We begonnen trek te krijgen en hadden gelezen dat er verderop in het dorpje Trsa restaurantjes waren. Maar we zagen al veel eerder een klein handgeschreven bordje met ‘Restaurant 400m’. Iets verderop stonden een paar huisjes, en dat bleken een hotelletje en restaurantje te zijn: “Guesthouse Nedajno”. We liepen naar binnen; het was er knus, met vier soorten picknicktafels, en grappig genoeg zaten er bijna alleen maar jonge gezinnen. De gastheer sprak niet heel goed Engels, maar een van de gasten vertaalde voor ons en de andere gasten, dat de kok er zo aan zou komen en dat zij Engels zou spreken. Zoals het gaat in berghutjes, stonden er een paar gerechten op het menu om uit te kiezen. Wij gingen voor de typische Montenegrijnse ćevapčići (worstjes) met aardappelen en bestelden ook heerlijk huisgemaakt bosbessensap. Ook hier aten we weer heerlijk en voor Nederlandse begrippen echt voor een prikkie..
Na de lunch reden we door, het weer klaarde op en we werden getrakteerd op een blauwe lucht. Wanneer je het plaatsje Trsa passeert, ben je ongeveer op de helft van de route. In dit plaatsje vind je ook wat meer horeca en het is daarom een geschikte plek voor een stop. Omdat wij al geluncht hadden, reden we door. De route werd steeds opener en we lieten de beboste stukken achter ons; de uitzichten waren waanzinnig! We genoten en stopten regelmatig om foto’s te maken en om Lúa even de beentjes te laten strekken. Ze vond het heerlijk om in het gras over de rotsen te kruipen.
Op twee plekken langs de route staan grote ‘fotoframes’. De eerste (als je de route tegen de klok in rijdt zoals wij) biedt zicht op de Prutaš-berg. De Prutaš-berg wordt gekenmerkt door zijn opvallende, geribbelde hellingen die de berg zijn naam hebben gegeven (“Prutaš” betekent “met ribben” in het Montenegrijns). Wij vonden dat het leek alsof een enorm wezen zijn klauwen over de berg gekrast had. Het tweede frame staat gericht op de Sedlo-pas. Sedlo betekent zadel in het Montenegrijns, en deze top heeft veel weg van een zadel. Dit is direct ook het hoogste gedeelte van de route op 1910 meter. Boven op de pas is parkeergelegenheid en tevens het startpunt voor veel wandelingen. Het is een prachtige plek om foto’s te maken van deze indrukwekkende omgeving.
Voor ons was het inmiddels tijd om terug te keren naar ons huisje, het was tegen etenstijd en we merkten dat Lúa ook wel graag de auto uit wilde. We besloten even langs de supermarkt te rijden en zelf te koken in ons huisje, zodat Lúa lekker rond kon lopen en de vrijheid had om haar gang te gaan. Vanuit ons huisje genoten we enorm na van al het moois en waren we verbaasd dat het mooiste gedeelte van de route eigenlijk zo dichtbij lag; we keken er praktisch op uit!
Praktische informatie Durmitor Ring Route:
Lengte: De Durmitor Ringroute is ongeveer 85 kilometer lang. De route is volledig geasfalteerd, maar op sommige stukken wel smal en niet geschikt voor grote voertuigen.
Duur: Het duurt meestal ongeveer 3-5 uur om de hele route te rijden, afhankelijk van hoeveel stops je maakt om van het uitzicht te genieten. Wij deden er met onze 1,5-jarige dochter echter zo’n 7 uur over en namen de tijd om onderweg te genieten.
Startpunt: De route kan vanuit verschillende punten worden begonnen, maar veel mensen starten in Žabljak, de grootste stad in het Durmitor National Park. Het advies is om de route tegen de klok in te rijden; wij vonden dit zelf ook de mooiste manier.
Brandstof: Zorg ervoor dat je tank vol is voordat je vertrekt, want er zijn geen tankstations langs de route.
Navigatie: Een goede kaart of GPS is handig, hoewel de route goed aangegeven is met borden. Volg de bruine borden met Panoramic Road 2.
Seizoensgebonden beperkingen: De route is meestal van juni tot oktober volledig toegankelijk. In de wintermaanden kan de weg vanwege sneeuwval gesloten zijn. Wij waren er echter eind mei en hebben geen sneeuw op de weg zelf gehad. Op de hoger gelegen delen hebben we wel sneeuw zien liggen langs de kant van de weg.
Toegangsprijs: Voor het Durmitor Nationaal Park betaal je een kleine toegangsprijs van €5 per persoon (mei 2024, voor onze dochter van 1,5 hoefden we niet te betalen). Wij betaalden bij een klein tolhuisje langs de weg ter hoogte van de Sušica Canyon. Je ticket is ook geldig voor een bezoek aan het Zwartemeer (Crno Jezero).
Kidsproof: Als je kinderen autorijden geen probleem vinden, dan is dit zeker een geschikte route om met kinderen te doen! Prachtige uitzichten en genoeg plekken om even te stoppen en de beentjes te strekken of te spelen.
De aankomende tijd zullen we meer blogs delen over onze reis door Montenegro. Houd onze blog en Instagram in de gaten!
Heb je nog vragen? Laat gerust een reactie achter of stuur ons een berichtje op Instagram
Overal wakker worden 