In het begin van de roadtrip door Montenegro met ons gezin hebben we vooral veel cultuur opgesnoven. We bezochten de kindvriendelijke stadjes Kotor & Budva en het kuststadje Perast en beklommen de trappen naar Njegoš Mausoleum. Inmiddels was het tijd om een andere kant van dit prachtige land te ontdekken: ruige bergen en diepe kloven!

De dag ervoor waren we, na een kort bezoek aan het prachtige kuststadje Perast, doorgereden naar het Durmitor Nationaal Park. Vanaf de Baai van Kotor is dit ongeveer 2,5 uur rijden. Een flinke, maar ontzettend mooie rit! Een groot deel van deze route is onderdeel van een van de vier panoramische routes in het land en was adembenemend. Ondanks dat we een groot deel in de stromende regen aflegden, hield de regen op na de laatste tunnel, zoals dat vaker gaat in de bergen. Onze dochter Lúa van 1,5 jaar sliep een groot deel van de weg heerlijk.

Voor de dagen in het Durmitor Nationaal Park hadden we een ontzettend mooie houten hut gehuurd via Airbnb met een prachtig uitzicht op de bergen. Dit berghutje ligt een paar kilometer buiten Žabljak, dit dorp is over het algemeen de uitvalsbasis voor een bezoek aan het Durmitor Nationaal Park. In werkelijkheid was het nog mooier dan op de foto’s. We wisten: ook al zou het weer niet meezitten, hier zaten we sowieso goed voor een heerlijk verblijf.

Een van de meest indrukwekkende natuurlijke bezienswaardigheden van Montenegro en de Balkan is de Tara-kloof, ook wel de Tara Canyon genoemd. Deze kloof is ongeveer 82 kilometer lang en op sommige plaatsen tot 1.300 meter diep, wat het de diepste kloof van Europa maakt en de op één na diepste ter wereld, na de Grand Canyon in de Verenigde Staten. Net als de Baai van Kotor zijn ook de Tara-kloof en het Durmitor Nationaal Park opgenomen in de UNESCO-werelderfgoedlijst vanwege hun uitzonderlijke natuurlijke schoonheid en geologische waarde. En het lag op slechts 20 minuten rijden van onze accommodatie.

Er zijn meerdere manieren om deze indrukwekkende Tara Canyon te bezichtigen. Een van de meest spectaculaire manieren is om te gaan raften, maar dat was voor ons met een 1,5-jarige dreumes niet echt een optie. Overigens wel een aanrader met oudere kinderen! Voor ons was de beste optie om het wandelend te doen. De verhalen online waren wisselend; soms stond er dat het niet mogelijk zou zijn om beneden bij het water te komen, terwijl we op Google Maps wel degelijk wegen en bewoning zagen! Uiteindelijk hebben we deze dag zowel op het hoogste als het diepste punt van de Tara Canyon gestaan en waren we diep onder de indruk.

De Tara Canyon vanaf het Viewpoint Curevac

We ontdekten dat er een uitzichtpunt op het hoogste punt van de Tara Canyon dicht bij onze accommodatie was. Volgens de informatie kon je vanaf de parkeerplaats een korte hike van ongeveer 30 minuten maken naar de top van het uitzichtpunt. Omdat er die dag ook wat dreiging van slecht weer in de lucht hing, leek ons dit een mooie afstand en duur om nog net de voorspelde regen voor te zijn. Dus pakten we snel al onze spullen in, namen de rugdrager mee voor Lúa en gingen op pad. Langs de weg zagen we dat er meerdere parkeerplekken waren en op AllTrails zagen we ook vanaf die parkeerplekken allemaal wandelpaden naar het uiteindelijke uitzichtpunt lopen. We ontdekten dat de officiële parkeerplaats min of meer ‘bewaakt’ maar ook betaald was. Omdat de andere parkeerplaats eerder op de route onbewaakt en dus gratis leek, besloten we terug te rijden en vanaf daar onze wandeling te starten.

Meteen ontdekten we al wat obstakels: er lagen grote bomen die het pad versperden en het was even zoeken naar de juiste route. (Op de terugweg ontdekten we overigens dat je beter het dubbele karrenspoor kunt volgen en dan zijn de bomen geen probleem.) Met AllTrails op zak was het pad eigenlijk heel duidelijk en hebben wij er ook ongeveer 30 minuten over gedaan.

Bij de top aangekomen viel onze mond echt letterlijk open. Wat ongelofelijk indrukwekkend om die rivier echt honderden meters onder je door het landschap te zien snijden! Pas als je er echt staat, realiseer je hoe enorm groots het is. Op dat moment kwam er nog een gezin aan met een jongen van een jaar of 10. Lúa had het op dat moment wel een beetje gehad en begon te zeuren; ze wilde haar speentje. Nu kunnen jullie vast wel raden wat we vergeten waren om mee te nemen, omdat ze eigenlijk nooit een speen heeft behalve als ze gaat slapen: precies die speen dus…

Waar we daarvoor nog puur aan het genieten waren van het natuurschoon, sloeg nu de stress toe. Gelukkig was er veel begrip van het jonge gezin; ze gaven aan veel herkenning te hebben en dat ze met hun zoon ook zo gewandeld hadden toen hij klein was. Op een stukje veilig van de rand af hebben we Lúa uit de drager gehaald en haar een banaan gegeven. Doordat we met het gezin aan de praat raakten, vergat ze dat ze haar speentje wilde. Toen een jonger stel vervolgens een drone lanceerde, had ze helemaal wat te kijken. Zo konden wij toch nog even genieten van deze natuurpracht! Op de terugweg naar de auto viel ze heerlijk in slaap.

De Tara Canyon op het diepste punt bij Hotel Porto Tara

Volgens veel berichten online zou je alleen per raft de bodem van de kloof kunnen bezoeken. Wij hadden echter gezien dat de weg vanaf de parkeerplaats bij Curevac verder naar beneden liep en dat daar ook een hotel zou zijn dat volgens Google open moest zijn. Deze reviews zeiden echter ook dat je minimaal een 4×4 nodig hebt om er te komen, behalve één review: die beweerde dat de betreffende weg in de zomer van 2024 helemaal geasfalteerd zou zijn. Dat dit al deels waar was, konden wij zien vanaf het uitzichtpunt.

Dus wij gingen het avontuur aan! We reden terug naar de betaalde parkeerplaats en vroegen aan de parkeerwachter of dit inderdaad de weg naar Hotel Porto Tara was. Dit bevestigde hij en hij leek het ook niet gek te vinden dat wij met onze auto daar naartoe wilden. Daar gingen we dus. De weg slingerde steil naar beneden, maar er lag inderdaad nieuw asfalt, dus het was goed te doen. Vanaf de parkeerplaats was het ongeveer 15 kilometer. Na ongeveer 7 kilometer ging de weg over in een onverharde maar redelijk goed aangelegde grindweg. Riccardo, die rijden altijd wel leuk vindt, wilde toch even proberen hoe het ging. Zo daalden we steeds verder af over de grindweg. We kwamen ook af en toe een auto tegen die overduidelijk ook geen 4×4 aandrijving had. Het was een hobbelige route. Wij raden je zeker aan deze route echt alleen te nemen als je een ervaren bestuurder bent en weet hoe je op onverharde wegen moet rijden. Het laatste stuk was uiteindelijk het steilste, en doordat het in een bos lag, ook redelijk nat. Spannend voor de terugweg!

Maar daar zagen we het water en het hotel waar mensen liepen! Toch een opluchting na zo’n lange route. We werden super vriendelijk ontvangen en vroegen of we wat konden drinken. Dat kon, maar eten was (in eerste instantie) niet mogelijk vanwege personeelsgebrek. Dat was even een domper; we hadden er graag willen lunchen. Hoewel we voor Lúa wel wat eten hadden meegenomen, vroegen we toch maar of er niet wat kleins was, zoals een broodje. Toen gaf de man aan dat hij voor de groep rafters die daar zat te eten, wel wat extra ‘Pork and Lamb roast’ had gemaakt en als we het niet erg vonden, kon hij ons daar wel een bordje van opscheppen. We namen dat aanbod dankbaar aan. Hij kwam terug met een bord vol super mals vlees, de heerlijkste smeuïge aardappelen en een hele mand vol ‘Priganice’, een soort hartige oliebollen. Dit was echt het allerlekkerste eten van onze hele vakantie, maar wellicht ook echt een van de lekkerste maaltijden die we ooit ergens hebben gegeten!

Daar zaten we, op een bankje op het diepste punt van de Tara Canyon, met het allerlekkerste eten en uitzicht op het knalblauwe water. We genoten allemaal; Lúa scharrelde heerlijk rond en kwam ondertussen smikkelen van het eten door luid ‘hap hap!’ te roepen als ze een nieuwe hap wilde. Boven verwachting scheen de zon, terwijl er regen voorspeld was. Volgens de manager, die graag een praatje maakte, had dat te maken met het eigen microklimaat diep in de kloof. Boven kon het bij wijze van spreken sneeuwen, terwijl ze er beneden warm bij zaten. Heerlijk, onze dag kon niet meer stuk! Soms zijn deze onverwachte avonturen het allerleukst.

Dat avontuur was natuurlijk nog niet helemaal ten einde; we moesten de lange grindweg nog weer omhoog. Het stelde ons gerust dat het hotel ook bevoorraad werd met een normale auto. Met Riccardo achter het stuur had Nabria er wel vertrouwen in; de spannendste stukjes zaten al direct bij het hotel, dus zodra we die overwonnen hadden, kwam het wel goed. Al het gehobbel kon Lúa niets schelen; die was diep in slaap heen en weer aan het schudden in haar autostoel, moe maar voldaan.

Praktische informatie voor je bezoek aan de Tara Canyon

Wij bezochten de Tara Canyon op twee manieren:

Wandelen naar het uitzichtpunt Curevac: Vanaf de parkeerplaats is dit ruim een half uur lopen. Het is geen hele zware wandeling, maar enige fitheid is vereist. Het is een perfecte afstand om oudere kinderen eventueel zelf te laten lopen.

Met de auto naar Hotel Porto Tara: Toen wij deze weg reden (mei 2024), was er nog ca. 8 kilometer onverharde weg. Heb je geen 4×4, dan raden we je aan deze weg alleen met droog weer en met een ervaren bestuurder te rijden. Het is geen gevaarlijke weg, maar je wilt vooral niet vast komen te zitten.

Andere manieren om de Tara Canyon te bezoeken:

Raften: Er zijn verschillende aanbieders van korte tot zelfs meerdaagse tochten. Delen van de Tara Canyon zijn rustig genoeg om met (oudere) kinderen te doen. Informeer hiernaar bij de verschillende aanbieders.
Durdevica Tara Brug: Deze iconische betonnen boogbrug, gebouwd in de late jaren 1930, biedt een prachtig uitzicht over de kloof en de rivier. De brug is 172 meter lang en 150 meter hoog.

---

De aankomende tijd zullen we meer blogs delen over onze reis door Montenegro. Houd onze blog en Instagram in de gaten!

Heb je nog vragen? Laat gerust een reactie achter of stuur ons een berichtje op Instagram