Toen we onze reis naar Spanje boekten, was de regio Andalusië eigenlijk grotendeels onontdekt terrein voor ons. Onze gebruikelijke eerste stap? Google Maps openen en de omgeving verkennen. Wat is er allemaal te ontdekken in de buurt? Gelukkig deelde de website van onze accommodatie enkele waardevolle tips, waaronder de aanbeveling voor de El Saltillo-wandeling. Deze wandelroute staat ook wel bekend als het ‘kleine Caminito del Rey’ en bevond zich op slechts een korte 30 minuten rijden van onze accommodatie!

Perfect, vooral omdat het helaas niet mogelijk is om de Caminito del Rey met een baby te bewandelen. Daarom leek de El Saltillo-wandeling ons een uitstekend alternatief. Via AllTrails ontdekten we enkele suggesties voor gratis parkeergelegenheid in het charmante dorpje Canillas de Aceituno, het startpunt van onze wandeling. We kozen voor een overdekte parkeergarage, maar let op: de parkeerplekken zijn hier wat aan de smalle kant. Als je een grotere auto hebt, kan dit een kleine uitdaging zijn.

Vanaf de parkeergarage maakten we een korte klim door kleine, schattige straatjes naar het begin van de wandeling. Canillas de Aceituno is een van de ‘witte dorpjes’ die deze regio kenmerken. We navigeerden door de smalle straatjes met behulp van AllTrails omdat we geen bewegwijzering zagen om de route te vinden. Gelukkig stond er bij de start van de wandeling een duidelijke kaart met instructies. Hoewel er een waarschuwing was dat de route alleen geschikt was voor kinderen van 8 jaar en ouder, negeerden we dat, aangezien Lúa comfortabel in haar rugdrager zat. Pas later op de route begrepen we de reden achter deze regel: hoewel de route over het algemeen eenvoudig en vlak is, zijn er op sommige plekken behoorlijk diepe afgronden aan de zijkant!

De wandelroute begint langs de afwatering tussen de boomgaarden. Hier stap je van de ene naar de andere kant van de betonnen constructie, vaak geholpen door handige roosters waar je op kunt lopen. Terwijl je langzaam de meer ‘bewoonde wereld’ achter je laat, ontvouwt zich voor je een echt pad dat zich slingert langs de bergrug. Een kleine teleurstelling voor ons persoonlijk was de aanwezigheid van een grote zwarte buis die voortdurend over het pad loopt. Ondanks dat we de bewoonde wereld achter ons lieten, lukte het ons niet helemaal om dat authentieke ‘alleen op de wereld’ gevoel te ervaren, hoewel het type pad zich daar zeker voor leent! Als dit voor jou minder storend is, heb je wellicht meer geluk.

Een paar bochten verder wordt de route extra beveiligd met vlonders en hekken, vergelijkbaar met wat je zou tegenkomen bij de Caminito del Rey. Langzaam kwam de hangbrug El Saltillo onder ons tevoorschijn. Op een bepaald punt zagen we een auto op de weg onder ons wegrijden, en we konden niet anders dan lachen, omdat de kaart suggereert dat we onze auto misschien dichterbij hadden kunnen parkeren. De klim vanaf daar is echter wel een stuk steiler, en de officiële route begint dan ook echt bovenaan in het dorp.

Bij de afslag naar de brug zelf (voor deze moet je weer een aardig stuk naar beneden klimmen), kozen we ervoor om nog een klein stukje langs de berg te volgen. Hier wordt het landschap ruiger en indrukwekkender, en het pad volgt eigenlijk de bergwand langs de kloof. Maar naarmate we verder gingen, werd ook het pad ruiger, en de afgronden bleven aanwezig. Met Lúa op onze rug besloten we dat het beter zou zijn om niet verder te lopen. Aan de overkant zagen we ook mensen staan, dus besloten we de brug over te steken en het pad aan de andere kant te verkennen.

Bij het toegangspad naar de brug zagen we mannen hard aan het werk om het pad beter begaanbaar te maken door betonnen traptreden aan te leggen. Op sommige delen van de route was dit al gedaan, en het maakte het inderdaad een stuk makkelijker. We waren vooral onder de indruk van de manier hoe deze mannen hun materialen en gereedschap helemaal naar deze afgelegen plek krijgen!

Op het moment dat we bij de brug aankwamen, waren we even de enigen en grepen we de kans om foto’s en filmpjes te maken. De brug zelf rijst maar liefst 70 meter boven de bodem van de kloof, en zoals te verwachten is bij elke hangbrug, wiebelt hij als je erover loopt. Het uitzicht vanaf de hangbrug is ronduit indrukwekkend!

Aan de overkant besloten we het pad te vervolgen naar de plek waar we eerder mensen zagen staan. Op dat moment begon Lúa een beetje te protesteren. Terwijl Nabria het pad verkende, besloot ze dat het misschien toch wat te ruig is langs de afgronden. We daalden een stukje terug naar beneden en vonden een redelijk vlak en veilig plekje om ons picknickkleed uit te spreiden en een broodje te eten.

Na onze pauze staken we de hangbrug weer over en klommen we langs de mannen omhoog naar het toegangspad. Dit is wel echt het steilste stuk van de hele wandeling, maar als je er toch bent, zeker de moeite waard om daadwerkelijk de afdaling naar de brug te maken. Op de terugweg viel Lúa heerlijk in slaap. Omdat het dezelfde weg was als heenweg, liepen we met een stevige pas terug naar de auto. 

Misschien waren we al een beetje verwend met de prachtige wandelingen langs de kust van Nerja en het buitenaardse Torcal de Antequera, of misschien speelde de aanwezigheid van de dikke zwarte buis die bijna de hele route aanwezig was een rol; hoe dan ook, we hadden aan het begin van de route toch hogere verwachtingen. Hoewel het zeker een mooie wandeling was en het pad goed begaanbaar, bleef de ‘wow factor’ voor ons uit. We raden deze wandeling vooral aan als je ruim de tijd hebt en al de eerder genoemde wandelingen hebt gedaan.

Wil je ook deze route lopen? Bekijk dan de route via deze link in AllTrails

Voor al onze avonturen, vergeet ons niet te volgen op Instagram @overalwakkerworden