Sinds de vorige avond waaide er een stevig briesje. Hoewel de temperaturen overdag aangenaam waren, voelden we toch dat het geen zomer meer was – november bracht duidelijk zijn eigen frisheid met zich mee hier in Andalusië. Desondanks hadden we veel zin om eropuit te gaan. We hadden nog enkele opties op ons lijstje staan, waaronder een bezoek aan het natuurpark Torcal de Antequera dat Riccardo had ontdekt via Google Maps.

Het natuurpark Torcal de Antequera herbergt een van de meest indrukwekkende voorbeelden van een karstlandschap in heel Europa. De naam is afgeleid van de vele ‘sinkholes’ en ‘torcas’; intrigerende formaties in de vorm van cirkelvormige depressies. El Torcal wordt gedomineerd door kalksteen, waarvan de rotsen meer dan 150 miljoen jaar oud zijn en zijn gevormd uit mariene sedimenten die constant zijn geërodeerd door regen, sneeuw en wind. 

Vanaf onze accommodatie was het een rit van ruim een uur. Aangezien we Lúa de dag ervoor al behoorlijk belast hadden met betrekking tot haar slaapjes tijdens ons bezoek aan Alhambra, besloten we haar ochtendslaapje in ieder geval in haar eigen bedje te laten plaatsvinden. Ze maakte daar dankbaar gebruik van, en uiteindelijk vertrokken we pas aan het begin van de middag. De wind was wat afgenomen en daardoor voelde de temperatuur meteen een stuk aangenamer aan. We besloten daarom beiden om een korte broek aan te trekken. Bij aankomst op de parkeerplaats van het bezoekerscentrum van El Torcal gaf de thermometer aan dat het slechts 9 graden was, oeps! Gelukkig hadden we wel onze jassen bij ons, en ook voor Lúa hadden we een lekker warm vest en schoentjes meegenomen. Alleen onze eigen benen leden onder de frisse temperatuur. Snel op pad en in beweging dus!

Vanaf het bezoekerscentrum zijn twee gemarkeerde routes uitgezet: een van 2,7 km en een van 1,4 km. Wij kozen ervoor om de langere route te wandelen, waarop het informatiebord een geschatte tijd van 2 uur aangaf. Al direct bij het verlaten van de (gratis) parkeerplaats bevonden we ons in een andere wereld. De kalkstenen rotsformaties zijn zo indrukwekkend dat we nog geen 200 meter hadden gelopen en al talloze foto’s hadden gemaakt. Het voelde alsof we op een andere planeet wandelden. Ondanks dat de parkeerplaats redelijk vol stond, zelfs in deze tijd van het jaar (november), kwamen we slechts af en toe een handjevol mensen tegen.

Al vrij snel op de route zagen we opnieuw wat bekenden: de Spaanse Steenbok! Dit keer betrof het een hele familie, inclusief een mannetje met indrukwekkende hoorns. De dieren bevonden zich enkele tientallen meters van ons op een rots en lieten zich prachtig fotograferen. Op een van de kalkstenen pilaren iets verderop demonstreerde een van hen hoe goed ze kunnen klimmen, wat een prachtig schouwspel was. Wij vervolgden het pad, dat overigens goed is aangegeven met pijlen. Zelfs als je de korte route volgt, is het duidelijk aangegeven waar je moet afslaan. We merkten op dat het merendeel van de bezoekers voor de korte route kiest. Voorbij de afslag kwamen we eigenlijk niemand meer tegen, althans geen mensen.

Het pad is naast de pijlen vaak ook gewoon duidelijk, omdat je min of meer in een soort kloof loopt, waardoor je vaak niet anders kunt dan het pad te volgen. Een gedeelte is redelijk begroeid, waardoor het voor Riccardo ook wat lastiger was. Met Lúa op zijn rug was hij breder en wat minder wendbaar om te bukken voor alle takken. Uiteindelijk kwamen we in een wat grotere open vlakte, nog steeds omringd door enorme kalksteenformaties in de vorm van torens. Het was de perfecte plek om ons picknickkleed weer even uit te spreiden, Lúa te laten spelen en wat te eten. We bleven onder de indruk van de prachtige, bizarre omgeving waarin we ons bevonden.

Toen we de vlakte weer verlieten en het pad langzaam smaller werd, hoorden we wat in de bosjes. Al snel ontdekten we dat er een Spaanse Steenbok uit de boom stond te eten, midden op ons pad! Riccardo liep erop af en probeerde het te filmen. Al snel zagen we dat het een mannetje was, wat Nabria in eerste instantie wat spannend vond. Toch merkten we dat het dier zich niet bedreigd voelde en rustig wegliep. Omdat het pad opnieuw door een soort kloof liep, leek het bijna alsof de Steenbok ons begeleidde. Hij liep een heel eind voor ons uit en stopte telkens bij bochten, alsof hij op ons wachtte. In de toch al surrealistische omgeving waarin we ons bevonden, gaf dit nog een extra dimensie. De Steenbok liet ons achter bij een bosje, waar hij wel door kon en waar wij een smalle spleet in de rots door moesten. Lúa paste er maar net door met haar rugdrager!

Zodra het pad weer werd samengevoegd met de korte route, kwamen we ook direct weer meer mensen tegen. En niet alleen meer mensen, tegen het einde van de route wemelde het van de Steenbokken om ons heen, overal, dichtbij en ver weg op de rotsen waren ze te vinden. We maakten grappen tegen elkaar dat het bijna een ‘hertenkamp’ leek, maar dan wel de 2.0 versie, want wauw, wat was dit een gave tocht!

En zo zie je maar weer, je hoeft niet altijd ver weg te gaan of lang te wandelen om in een indrukwekkende omgeving te zijn. De route die wij volgden was zeker niet zwaar of gevaarlijk (geen enge afgronden), maar je moet wel vaak over rotsen klauteren. Door de afstand en het feit dat je ook nog een kortere optie kunt kiezen, vinden wij dit ook een zeer geschikte wandeling om met kinderen die al zelf lopen te maken.

Wil je deze route ook wandelen? De routes zijn aangegeven op informatieborden die je kan vinden bij het bezoekerscentrum.

Voor al onze avonturen, vergeet ons niet te volgen op Instagram @overalwakkerworden