Kustwandeling bij Nerja, Andalusië

Andalusië, een regio die voor zowel Nabria als Riccardo onbekend was, maar wauw, deze heeft zeker indruk op ons gemaakt! Uiteraard wilden we ook deze keer de natuur verkennen, en gelukkig konden we onze rugdrager meenemen in het vliegtuig. Omdat het in de eerste dagen nog heerlijk warm was (bijna 25 graden!), kozen we ervoor om onze vakantie te beginnen met een wandeling langs de Spaanse kust.

Via AllTrails vonden we een prachtige route die werd omschreven als een van de mooiste wandelingen in de buurt van Nerja. Met onze huurauto was het slechts een uur rijden naar de parkeerplaats waar de wandeling begon. We vertrokken onder een strakblauwe lucht, reden de hele route eigenlijk in de zon, maar plotseling, toen we de afslag van de snelweg namen, reden we de wolken in. Een bijzondere ervaring, vooral omdat we bijna op zeeniveau reden. Gelukkig was het slechts een kleine wolk, en bij aankomst op de parkeerplaats bij Playa de Cantarriján scheen de zon weer volop. Het is een ruime parkeerplaats, en omdat we er buiten het seizoen waren (november), stond er maar een handjevol auto’s.

Lúa moest meteen weer lachen zodra ze in de drager op de rug van Riccardo werd gehesen. Het was voor ons fijn om te zien dat ze het zo leuk vindt; zo konden we met een gerust hart op pad. De wandeling is een rondwandeling over een grote klif bij de kust en terug langs het strand. We hadden gelezen dat het het beste is om de wandeling tegen de klok in te lopen. We begrepen ook wel waarom; het eerste stuk, de klif op, is erg steil, en we waren blij dat we naar boven gingen in plaats van naar beneden. Dat zou anders echt een grote billen-schuiver zijn geweest! Niet handig met een baby in een rugdrager.

De klim werd al snel rijkelijk beloond met een adembenemend uitzicht over de kustlijn. Het was super helder weer, dus we konden echt heel ver kijken. De rotswand waar we overheen liepen is erg indrukwekkend, vooral Riccardo die Lúa droeg, zorgde er uiteraard voor dat hij met gepaste afstand van de helling bleef. Deze wandeling is zeker geen aanrader als je met kleine kinderen gaat die zelf al kunnen lopen, want hoewel het pad zelf echt wel een paar meter van de klif af is, gaat het daarna steil naar beneden.

Na een kleine 45 minuten flink klimmen bereikten we het hoogste punt. Het was tijd voor de lunch, en Lúa gaf aan dat ze wel trek had. ’s Ochtends hadden we broodjes gehaald, en we nemen altijd ons waterdichte picknickkleed mee, zodat we altijd een schone, fijne zitplek hebben. Op de top was het even zoeken naar een plekje tussen de rotsen waar we comfortabel konden zitten. We genoten van een heerlijke pauze; Lúa vond het allemaal heel gezellig en at inmiddels lekker broodjes mee. Haar favoriet: avocado! Tijdens onze pauze passeerde er een handjevol mensen, en eigenlijk reageerde iedereen leuk toen ze zagen, dat we daar met een baby zaten. Een Deense mevrouw maakte zelfs de opmerking, dat zij ook wel graag in de rugdrager omhoog getild zou willen worden.

Na de pauze vervolgden we onze weg naar beneden. Het pad aan deze kant is inderdaad aanzienlijk minder steil, dus we begrepen nu echt goed de aanbevolen looprichting. Wel hangen er hier en daar takken vrij laag en moest Riccardo soms limboënd eronderdoor met Lúa op zijn rug. Op de route zagen we ineens een afslag naar een ruïne en besloten we die toch even te gaan verkennen. Helaas was het niet een heel interessante ruïne; wij raden dan ook aan om deze over te slaan als je deze wandeling gaat maken. We vervolgden ons pad langs een vergane olijfboomgaard, en zodra we om de hoek liepen, hadden we weer een waanzinnig uitzicht over de kust. Op het moment dat we foto’s wilden maken, ontdekte Nabria dat ze de batterijen van de camera moest vervangen. Op datzelfde moment hoorden we vlak achter ons een wat geïrriteerd klinkend ‘gebries’. Toen we ons omdraaiden, zagen we ineens twee geitachtige gedaantes in de hoge berm langs het pad ons aankijken! (Later leerden we dat het de Spaanse Steenbok is). Op het moment dat we ons omdraaiden en foto’s wilden maken, renden ze weg maar bleven toch van achter een bosje verderop toekijken. Nabria verving snel de batterijen van de camera, en we konden nog net een foto maken toen een van de twee zijn kopje boven de helling uitstak!

Terwijl we dachten dat we nog net geluk hadden omdat we in ieder geval zijn kop op de foto hadden gezet, ontdekten we dat er meerdere steenbokjes om ons heen liepen. We hielden onze camera’s in de aanslag en wisten nog een paar keer deze wilde dieren mooi op de gevoelige plaat vast te leggen! Het is altijd indrukwekkend om zo dicht bij de natuur te zijn. Ondertussen was onze baby, die altijd wild enthousiast wordt van dieren, lekker aan het slapen en ging het hele tafereel aan haar voorbij.

Inmiddels zagen we het strand liggen en daalden we verder af om onze weg over het strand te vervolgen. De route op AllTrails volgt een stukje de gewone weg, maar wij waren een beetje eigenwijs en kozen ervoor om de wandelpaden te nemen die de gewone weg doorkruisen. Precies bij het laatste stukje naar het strand werd dit pad echt heel erg steil, en vooral Nabria was bijna aan het billenschuiven! We adviseren dan ook, zeker als je met een baby of kind bent, om wel gewoon het laatste stukje over de weg te lopen

Het strand was prachtig, en het water was echt kraakhelder. Als we meer tijd hadden gehad, dan hadden we zeker graag ook even een pauze genomen op het strand, dat ook nog bijna helemaal verlaten was op een paar mensen na. De route terug loopt vlak langs de kust en is op sommige stukken ook weer erg smal met een vrij hoge afgrond. Onderweg is er nog een mogelijkheid om een oude wachttoren langs de kust te bezoeken: Torre de la Caleta. Vanaf deze toren heb je wederom een prachtig uitzicht op de omliggende kust. De toren is niet makkelijk toegankelijk; de toegangsopening zit echt enkele meters boven de grond. We zagen wel een touw hangen dat suggereert dat je de toren wel zou kunnen beklimmen. Wij maakten nog even een foto ‘alsof’ we dat doen, maar besloten geen serieuze poging te wagen. Lúa vond het in ieder geval vermakelijk en kreeg de slappe lach toen ze samen met Riccardo aan het touw had gehangen.

Vanaf de toren waren we in een flink tempo teruggelopen naar de auto. Ondanks dat de route nog geen 6 kilometer is en niet eens super veel hoogtemeters bevat, waren we toch al weer een paar uur onderweg en was het tijd om naar huis te gaan. Maar deze eerste wandeling had zeker een blijvende indruk achtergelaten en smaakte naar meer!