Nadat we helemaal weg waren van de prachtige omgeving rondom Lago d’Antrona & Lago di Campliccioli, wilden we ontdekken of er in de buurt nog een soortgelijke wandelervaring te vinden was. En bingo! Als je de bergweg richting Lago d’Antrona helemaal tot het einde volgt, kom je uit bij Alpe Cheggio, waar opnieuw een knalblauw bergmeer schittert. Ook dit meer is ontstaan door een stuwdam, genaamd Lago Alpe del Cavalli.

Na enkele dagen met wisselvallig weer op de camping in Cannobio, brak er eindelijk een strakblauwe lucht door. Een perfecte dag voor een bergwandeling met onze baby Lúa.Hoewel het weer een flink stuk rijden was, waren we inmiddels behoorlijk bedreven geraakt in het inpakken van de auto. Terwijl Riccardo zich na het ontbijt over Lúa ontfermde, zorgde Nabria voor het inpakken van onze tassen en het vullen van de waterzakken.

Gelukkig heeft Lúa geen problemen met autorijden, dus konden we deze rit plannen tijdens haar ochtendslaapje. De route was natuurlijk weer adembenemend, maar in de richting van de hoge Alpen zagen we wat bewolking hangen, hoewel het bij het meer stralend helder was. Het was dus spannend of we vanaf de top net zo’n prachtig uitzicht zouden hebben!

Nabij het laatste stuk van de bergweg zagen we plotseling een groot bord met daarop ‘Chiuso’ en nog iets. Meestal is dat geen goed teken, dus schrokken we even. Gelukkig hadden we nog bereik op onze telefoon en een snelle vertaling vertelde ons dat het simpelweg betekende dat de skiliften bovenaan gesloten waren. Logisch, want het was zomer! Gelukkig konden we ook deze keer direct bij het begin van de wandeling parkeren, naast de stuwdam.

Het meer straalde werkelijk in een opvallend knalblauwe tint, bijna alsof iemand er een pot verf in had leeggegoten. Op de parkeerplaats stond slechts een handjevol auto’s, en terwijl we Lúa in de rugdrager plaatsten, kwam er een groepje mensen onze kant op. Natuurlijk trok dat weer de nodige aandacht.

De wandelroute is goed aangegeven met borden die ‘Giro Lago’ aanduiden, wat staat voor de ronde om het meer. Wij besloten om de route met de klok mee te volgen. Hierbij steek je eerst de dam over. Het eerste deel van de route is vrij vlak, waarbij je relatief dicht langs het meer loopt en geniet van een adembenemend uitzicht over het meer en de omliggende bergen. Dit gedeelte van de wandeling was extra genieten doordat we heerlijk in het zonnetje liepen, waardoor het meer nog blauwer kleurde.

Toen we bijna bij de kop van het meer aankwamen, waar de toevoer rivier in het meer uitmondt, zagen we een hele kudde koeien aan de waterkant grazen. Langs de weg kwamen we ook een aantal kleine watervalletjes tegen

Aan de noordkant van het meer moesten we nog een aardig stukje langs de rivier lopen voordat we deze konden oversteken. Tot nu toe was het pad redelijk vlak, maar zodra we de brug overgingen, begon de klim. Kort nadat we de brug overgestoken waren, genoten we weer van een prachtig uitzicht op het meer en besloten we dat het tijd was voor een pauze. We hadden weer heerlijke broodjes en pretzels meegebracht en deze op ons picknickkleed opgegeten. Ondertussen zagen we de lucht steeds dreigender worden en kregen we het gevoel dat we het niet droog zouden houden

We hadden op de AllTrails-app gezien dat de klim ongeveer 300 hoogtemeters zou zijn, maar het voelde als een veel steilere tocht! Mogelijk gaven de dreigende luchten om ons heen ook wat extra druk. Uit voorzorg controleerden we of de bivaks die we passeerden toegankelijk waren. In de bergen kan het weer namelijk verraderlijk zijn, dus wilden we zeker weten dat als we toch terug zouden moeten lopen, we een daadwerkelijke schuilplek zouden vinden. Gelukkig hadden we het grootste gedeelte van de klim erop zitten toen de eerste regendruppels begonnen te vallen. Natuurlijk waren we goed voorbereid; we hebben altijd regenkleding bij ons, en ook Lúa haar rugdrager was uitgerust met een regenhoes, waardoor ze als het ware in een soort tentje zat

Uiteindelijk zorgde de regen voor een bijzondere sfeer; het gaf ons echt een gevoel van ‘alleen op de wereld’. We liepen nu hoog boven het meer, dat nog steeds een opvallend knalblauwe kleur had, vooral omdat de zon af en toe tussen de wolken door piepte. De luchten vertoonden een prachtig spel van wolken. Het grappige is dat je vooraf nooit zin hebt in regen. Maar toen het eenmaal zo was, hebben we er eigenlijk heel erg van genoten, juist omdat het zo bijzonder was. Zelfs Lúa vond het prima in haar ‘tentje’ op papa’s rug. Met slecht weer besef je des te meer hoe belangrijk goede schoenen met stevige zolen zijn. We hadden echt grip nodig op de gladde rotsen, en met gewone sneakers waren we waarschijnlijk meerdere keren uitgegleden!

Eenmaal terug bij de parkeerplaats nam de regen ook wat af. Aanvankelijk hadden we graag bij een van de refugio’s in het dorpje willen eten, maar vanwege het slechte weer besloten we direct terug te rijden naar de camping. We waren ontzettend blij dat we deze geweldige wandeling nog hebben kunnen maken; dit was een van de laatste tijdens onze vakantie aan het Lago Maggiore.

Terug op de camping, met de herinneringen aan de adembenemende wandeling nog vers in ons geheugen, beseften we dat deze vakantie vol bijzondere avonturen en onvergetelijke momenten zat. Ondanks het wisselvallige weer in de laatste week, voelden we ons dankbaar dat we met ons jonge gezinnetje zoveel van de prachtige omgeving hebben kunnen ontdekken. 

Wil je ook deze route lopen? Bekijk dan onze route via deze link in AllTrails

Voor al onze avonturen, vergeet ons niet te volgen op Instagram @overalwakkerworden