We werden wakker met een strak blauwe lucht, een cadeautje na de bewolkte dag die we hiervoor hadden. Lúa was vanochtend vroeg uit de veren en dat gaf ons meteen een goede reden om eropuit te trekken. Nabria had een schitterende wandeltocht ontdekt die ons naar twee betoverende bergmeren zou leiden: Lago di Antrona en Lago di Campliccioli. Het was weliswaar een flinke rit van bijna 1 uur en 45 minuten, maar de combinatie van een super strakke lucht én vroeg wakker waren wel de perfecte ingrediënten om die kant op te gaan. Dus hup de auto in en op avontuur! 

Dit was onze allereerste grote wandeltocht met Lúa en hoewel ze zich tijdens oefenwandelingen in Nederland en een kortere wandeling eerder prima leek te vermaken (of te slapen) in de rugdrager, was het toch spannend! 

Maar, wauw! De rit zelf was al adembenemend. De meren liggen hoog in de Italiaanse Alpen, in de schaduw van het indrukwekkende Monte Rosa-gebergte. Overal om ons heen torenden ruige bergtoppen op. Toen we bijna bij het einde van de toegangsweg aankwamen, ontdekten we dat er verschillende parkeerplaatsen waren. Gelukkig waren we er in het naseizoen (september), dus er was genoeg ruimte bij de Albergo (herberg) waar de wandeling begon. Na die lange rit hadden zowel Lúa als wij behoefte aan wat eten. Terwijl we Lúa haar fles gaven, bestelden wij een kopje koffie en twee verrukkelijke huisgemaakte taartjes: één met chocolade en één met pudding en blauwe bessen. Dát is wat zo geweldig is aan Italië, vooral als je ergens afgelegen bent: het eten is eenvoudig, maar altijd gemaakt van pure ingrediënten en ongelooflijk lekker! Lúa trok meteen weer veel bekijks en er werd wat afge’ciao’d en gezwaaid naar haar. Het viel ons op dat mensen het leuk vinden om haar in de rugdrager te zien.

De twee meren kunnen worden verbonden in een mooie rondwandeling. Het lagere Lago di Antrona is al prachtig, je begint direct langs het meer en aan de overkant zie je de dam van het hoger gelegen Lago di Campliccioli liggen. De paden hier zijn vrij vlak en dat weerspiegelt zich ook in het publiek: veel gezinnen met jonge kinderen die al zelf kunnen lopen, maar ook veel ouderen die komen genieten van de schitterende omgeving. Het is zeker een aanrader als je niet extreem fit bent, maar toch graag een prachtige wandeling wilt maken. Wij kozen ervoor om langs beide meren te wandelen en begonnen aan de zuidkant van Lago d’Antrona. Het eerste stuk verliep een beetje chaotisch. Riccardo begon met het dragen van Lúa en we wilden haar nog niet meteen onder de zonnekap verstoppen, omdat ze dan minder kon zien. We probeerden verschillende hoedjes en petjes, maar niets bleef zitten en Nabria was voortdurend bezig met het goedzetten van de hoofddeksels op Lúa’s hoofd. Uiteindelijk gebruikten we de zonnekap van de drager zelf, waarin ze goed beschermd zat. Toen we bij de rivier aankwamen die de twee meren met elkaar verbindt, realiseerden we ons dat we de afslag naar boven hadden gemist. We moesten dus een stukje teruglopen om de juiste afslag te vinden.

Hier begon een behoorlijke klim, waarbij je snel stijgt van ongeveer 1100 meter naar 1400 meter hoogte. Bij elke bocht veranderde het uitzicht, we genoten er met volle teugen van. Ongeveer halverwege de klim nam Nabria Lúa al slapend in de rugdrager over en klommen  we verder omhoog.  Aangekomen bij de stuwdam namen we even de tijd om te genieten. Vanaf de dam, waar je op kunt lopen, heb je een adembenemend uitzicht over beide meren. Hier kun je ervoor kiezen om de dam over te steken en aan de andere kant weer naar beneden te lopen. Wij wilden de route om beide meren heen lopen en liepen door. We moesten een klein stuk terug lopen en daar stond ons een andere leuke verrassing te wachten. 

Voor de bouw van de dam werd vroeger een spoorweg aangelegd om materialen aan te voeren. Een groot deel van deze spoorweg is nog steeds intact en loopt over een groot deel van het pad van de rondwandeling. Je loopt letterlijk over de oude spoorweg, door tunnels en onder overhangende rotsen, echt geweldig! Hier en daar staan nog oude karren die werden gebruikt om materialen te vervoeren. Het pad loopt wat hoger langs het water en het uitzicht bleef ons steeds verbazen. Omdat je een behoorlijke klim moet maken om hier te komen en het wat langer duurt, was het pad heerlijk rustig en kwamen we slechts een handjevol mensen tegen.

Aan de bovenkant van het meer was het tijd voor een pauze. We spreidden ons picknickkleed uit bij de rivier en lieten Lúa lekker even rondscharrelen. Ze zat inmiddels al ruim 2 uur in de drager. Na de lunchstop begonnen we aan de tweede helft van de wandeling, de terugweg. Onderweg passeerden we enkele oude huisjes, sommige leken zelfs bewoond. Tijdens deze route steek je een aantal riviertjes en watervallen over, wat weer zorgt voor een leuke afwisseling. Lúa was inmiddels in slaap gevallen en toen we weer bij de dam aankwamen, twijfelden we of we dezelfde weg terug zouden nemen of dat we er een rondwandeling van zouden maken.  We raakten even aan de praat met een Nederlands sprekende Duitser, die ons vertelde, dat er in 1642 een enorme aardverschuiving heeft plaatsgevonden en dat de top van Pozzuoli voor een groot deel is afgebroken en naar beneden is gestort. Heel indrukwekkend! Uiteindelijk besloten we om er een echte rondwandeling van te maken en via de noordkant van het meer terug te lopen. Dit pad is langer en minder steil én onze benen waren moe. De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst! We wilden eigenlijk ook graag de Sajont waterval zien, die van grote hoogte direct in het meer stort, maar omdat dit nogal een omweg was, kozen we ervoor om rechtstreeks terug te lopen naar de Albergo. Beneden bij het meer zagen we nog duidelijk de overblijfselen van de aardverschuiving: enorme kale rotsblokken. Het laatste deel van de wandeling liep hier gedeeltelijk overheen.

Eenmaal terug bij Albergo Lago Pineta besloten we dat het tijd was voor het avondeten. We legden Lúa op het grasveld naast het terras, zodat ook zij haar beentjes even kon strekken. We bestelden allebei een heerlijke huisgemaakte pasta en genoten nog even van het prachtige uitzicht over het meer en de omliggende bergen.

Wil je ook deze route lopen? Bekijk dan onze route via deze link in AllTrails

Voor al onze avonturen, vergeet ons niet te volgen op Instagram @overalwakkerworden